از نوروز 85 و تولد لشکر در مشهد چندین سال گذشته. به قول طب سنتی ها طبعمان سرد شده. دیگر انرژی قبل تر ها را نداریم، از تب و تاب افتاده ایم. مساله ای که میگویند برای همه اتفاق می افتد. چیزی که نیم نگاهی به آن همیشه داشته ام و همیشه خواسته ام که من یکی دچار آن نشوم. چون برای من هدف متفاوت است. مرتب برای لشکر دعا کرده ام. لشکر اختراعی و خیالی رسانه ای خودم!. لشکری که کلی سرباز دارد. و به من محض خنده به خاطرش میگویند سرلشکر و محض خنده تر اسم وبلاگ را هم همین گذاشته ام. امروز میخواهم خودم را محک بزنم. آرمانی که در من بوده تا کجا زنده است؟ چقدر من خودم برای آن زنده ام. امسال 30 ساله میشوم. ترس و وحشت از این عدد آزارم میدهد. ای کاش هنوز کمی بیشتر جوان بمانم. شور و خیال و انگیزه های جوانی را با لشکر دوست دارم. عشق لشکر شده ام. خجالت میکشم نام کاملش را بگویم. لشکر رسانه ای صاحب الزمان. آخر من را با صاحب اصلی اش چه نسبتیست؟ همه اش تنبلی و بی برنامگی. اما بد نیست بگویم تا خود لشکر حجابم نشود. باید صاحبش را ببینم. اینکه در موردش اینجا مینویسم دردی را دوا نمیکند. درونم باید متصل شود. که از شما چه پنهان نمیشود. متصل شود تا زنده شود برای کار و کسب توفیق راه لشکرش. خیلی ها میگویند لشکرت بعد از این همه سال چرا هنوز ایده است؟ چه بگویم که هنوز از تخم در نیامده و برنامه نویس اضافه وقت طلب میکند. میگویند احتمالا با ظهور خود آقا لشکرت هم راه می افتد. انشاءالله که ظهور آقا بی نیاز به اسبابهای حاجب، ما قبل تر ها محقق شود اما از همین تو یک نفر خواننده این وبلاگ متروک و این آرمان نیمه مرده درخواستی دارم. که دعایی کنی تا شاید در اثرش اتصالاتی در عالم بالا و راه توفیق ما رخ دهد و حرکتی حاصل گردد. از آن سالها قدری زمان گذشته و خیلی چیزها تغییر کرده. نمیدانم اما هنوز امید دارم. تا زنده ام هم فکر میکنم داشته باشم. به اینکه کاری کارستان بشود و لشکری در ایران فراهم بشود مشکل گشا. به خواست خدا. ابزاری برای مشکل گشایی از کار خلق الله. بعد از این چند سالی که گزشته خود را محک میزنم. از لشکری که در این سالها از آن حرف زدم و به این و آن گفتم. که چقدر به آن هنوز معتقدم. واقعا چقدر؟ به شما بگویم. چه باورتان بشود چه نه. هنوز صد در صد. هنوز هم مطمئنم که اگر از همین علم موجود در این راستا 80 در صدر اقلا استفاده کنیم، این لشکر اسلامی دنیا را تکان تکان میدهد و جلوداری هم برای آن نیست انشاءالله. هنوز هم معتقدم که یک باید اعتقادی و ملیست. هنوز هم محکم معتقدم که لشکر یک راهکار و شاید بهترین راهکار قابل استفاده ما برای جهش و حرکت به افق های بی نظیر و شوق انگیز آینده اسلام و ایران است. هنوز هم میگویم که شاید لشکر رسانه ای اگر ابعادش مشخص بشود اهمیتش پهلو به پهلوی انرژی هسته ای غرور آفرین و مهم درجه یک کشورمان میزند. با لشکر یک ایران ایرانی وقتش سازماندهی میشود. میلیون میلیون نفر ساعت کار مفید از لحظات پرت این میلیونها نفر استخراج میشود. که پرتوهای هدف گیری آن به هر امری از امور مهم خلق الله متمرکز بشود پس از مدت کوتاهی مشکل برطرف است. لشکر همان بسیج توانمندیهای انبوه مردم اما این بار به سبک و صیاق؟! مدرن امروزی هاست. لشکر یعنی قدرت اراده مردم یعنی امکان حضور عملی مردم بر سر مسایل جدی در وقت های پرت و باقیمانده شان در شبانه روز که اگر این را یک نفر بفهمد یعنی چه و بتواند تخیل کند تا دیوانگی جا دارد. که آن هم هنوز اندکی از فهم لشکر است. لشکر یعنی به میدان آوردن میلیونها انسانی که در یک ایران و هزاران بلکه میلیونها نفر خارج از آن دغدغه تعالی و حرکت به سمت ارزشهای حقیقی انسانی را دارند. با پارادایم لشکر تمام امکانات تکنولوژیک و منابع ممکن لازم برای استخراج خروجی های فوق مفید و باارزش از آحاد مردم به طریقی فوق ارزان و بی نیاز از مکان و هزینه های سربار اداری در خانه هایشان برای انجام امور مهم ملی و جهانی به راحتی قابل استفاده است. دارم دیوانه میشوم از اینکه یک همچین مساله ای به این مهمی و به این حد از سادگی چرا آخر در این کشور ... (اینجاست که ظرفیت ناچیز روح حامدی مشخص میشود.) شاید ایده هایی مثل دولت الکترونیک و دورکاری امروز برای دولت مهم است و قطعا لازم. که در لشکر اتفاقا هر کدام لازمه و زیرساختی برای لشکرند. و البته هر کدام برگردان و ترجمه ای عینی از داشته غربی. داشته غربی ای که زیرساخت تمدنی و فلسفی کاملا متفاوتی دارد و اینها در آن محیط کشت شده. اما خدایا به من توان بده این مفهوم را اگر تو دوست داری. اگر به صلاح است. اگر اگر اگر بتوانم ارائه کنم. بفهمانم. توضیح دهم. مردم از بس پیش شخصیتها رفتم و در ربع ساعت خواستم لشکر را بگویم. که ذهن قالب گرفته هر کس و از بد ارائه من مدام سیخی به نشد ها میزد. حال آنکه هزار هزار ابعاد نشد میلیون میلیون (حالا کمی هم اغراق بکنیم) راه کار آماده بیان برایشان داشته که فرصت برای شنیدنش نبوده. دیگر به اینجایم رسیده. امیدوارم لشکر برایم حجاب نباشد که این را میگویم. اما لشکر واقعا ارزش وقت گذاشتن دارد. افرادی که لشکر را فهمیدند ساده نگذشتند. کارهایی کردند. اما حداقل پیگیر شدند و جویای اینکه مدام میپرسند که چه شد. خوب آخر به که بگویم که برنامه نویسمان بچه دار شده و کار خوابیده؟ مسخره نیست؟ نه مدیریت بلدم نه زمانبندی نه کوفت نه زهر مار. غلط میکنم حرف از این اهداف گنده میزنم. دیگر به اینجایم رسیده. تا حالا لشکر دو شهید داده. یکی که شهید شد. مسعود رضایی در انفجار شیراز 87 رهپویان یکی دیگر که از ایده پردازان و هم فکران اصلی بود  و خیلی ها زیاد نمیدانند در آمریکا. شاید به خاطر ضد یهود بودنش بود. شاید هم ارتباطش با لشکر شاید هم ارتباطش با من (مضحک نیست؟) هر جا هم بگویی زرتی به تو میخندند. اما حقیقت این بود که واقعا کشته شد. الباقی برای او مرگ های دیگری را متصورند اما من توهم توطئه ای چیز دیگری میگویم. بگذارید به حال خودم خوش باشم. از همه جا گفتم. کمی هم برایتان داغ کردم حال کنید اما لشکر هنوز هم به شدت برای من زنده است و من انگیزه زیادی برای آن دارم. محتاج اخلاصم محتاج توفیق انجامش. شما اگر دعایم کنید ممنونتان میشوم. لشکر مهم است. باور کنید. میخواهم پارادایم لشکر را بیشتر تشریح کنم. برای مردم برای خواص. داشتن حامی تبیین لازم دارد. اما انشاءالله در آینده. اگر مردم (If I Died) به شیوه خودم فکر کنید که همانجوری که گفتم مردم. که یعنی احتمالا کسی در ایران لشکر را نفهمیده و برعکس، سرویس های دشمن پی به اهمیت آن برده اند و من را کله پا کرده اند. بعید که نیست. شهادت هم البته بس عاقبت نیکوییست. به هر حال طرح را به شدت در اینترنت لو داده ام. اما خدا را شکر ایده تا حد زیادی منتشر شده لا اقل خیلی از آدم ها از آن خبر دارند و میتوانند ادامه کار را پیش ببرند. به قول یکی از رفقا فقط خواجه حافظ شیرازیست که لشکر را نمیشناسد و بس. فعلا خدانگهدار یا علی. اگر بد نوشتم به حساب خستگی و تشویش و بیماری بگذارید. واقعا لطف کردید که تا اینجا خواندید. اگر واقعا خواندید، یک سک سکی در بخش نظرها بکنید دلم خوش باشد. دعا کنید دلم به جای اصل کاری خوش باشد نه به این کامنت دانی ها با آثار سرپنجه بنده های ضعیف خدا. آن هم در یک وبلاگ متروک اثر بنده ضعیف تر خدا. باز هم یا علی

خلاصه کلام اینکه نفسی میاد و میره و شکرش واجب... زنده ایم اما نه با اکسیژن هوای شیراز بلکه با اکسیژن هوای بهشت زمین، شهر مشهد... یه گوشه دیگه از زمین خدا... به قول یه حاج آقایی مثل شن ریزه میمونه کل کره زمین. چه فرقی میکنه کجاش باشیم... ولی دلم برا  پدر مادرم خیلی تنگ شده... خدا بهم برشون گردون... من مامان بابامو میخوام... قربونشون برم...

الان حدود ۱ ماهه که بطور آزمایشی مشغول کار در صدا و سیما شدم. اینجا جالبه و فعلا باحاله اما آدماش که میگن کلا باحال نیست. اینجایی که هستم گود تدوین خبره. اینجا ما با خبرنگارا سرو کار داریم. میان گزارشاشونو تدوین میکنیم و برای پخش، پشت سر هم به اصطلاح روی کنداکتور میبریم. بعضیهاش هم برای ارسال به تهران از طریق اینترنت ارسال میکنیم. اینجا با یه دستگاهی کار انجام میشه که خیلی سریع تر از کامپیوتره. اسمش دی افه... سیستم جالبی داره. همه ازش بیزارن ولی من نه. فعلا که جذابیت داره برام. به نوع تدوینی که باهاش انجام میشه میگن تدوین خطی. جالبه. منطق کار باهاش سادست. خیلی سریع میشه باهاش تدوین زد. اما بگزریم این از دستگاه که جون نداره بزارین از جوندارای اینجا بگم...

اولین نفر همکارم، آقای بلادی هست که تو شیفت من، (روزای زوج ماه) باهاشون هم شیفتم. حدود ۹ سال از من مسن ترن و خیلی شوخ طبع و با معرفت. هوای منو که خیلی دارن.

شنیده بودم که آدما اینجا آنچنان به قول ما گفتنی علیه السلام نیستن و باید مواظب باشی نمیدونم دینت رو نبازی. از غیبت و گناهای زبونی زیاد شنیده بودم. بنده خدا دختر عموم هم که چند سال پیش از من اینجا کار میکرده هم به همین دلایل از اینجا فراری شده بود. انسان به شدت خوب و با تقواییه. تو واقعه انفجار هم با مادرش (زن عموم) مجروح شد...

اما کاری که من کردم این بود: همون اول کار به هر کس که احساس میکردم میخوام خیلی باهاش سر کنم و آینده ای رو یا شاید عمری رو باهاش سپری کنم، یه آیت الکرسی خوندم و به قول مادر بزرگم بهش فوت کردم. و از خدا خواستم که خودش نزاره که این ارتباط سیاه بشه. این روزا که روابط بین آدما اینقدر تیره و تاره، به نظرم میاد من باید آیه الکرسی رو به جای خونه و ماشین، به این چیزا خوند و فرستاد.

البته یه دستور العمل دینی دیگه هم هست رعایتش رو به شما هم توصیه میکنم:

 اگر ۴ قل رو صبح قبل از خروج از منزل بخونی، به خواست خدا آبرو و شرف و عزتت در اون روز حفظ میشه حتی اگه انس و جن با هم بخوان باز هم نمیتونن به قول خودمون ضایعت کنن...

یا علی مددی با ما باشید با خبرایی که میشه...

 انشالله اگه نفسی بمونه، بیشتر مینویسم و چیزای با مزه اینجا رو براتون تعریف میکنم.