الان حدود ۱ ماهه که بطور آزمایشی مشغول کار در صدا و سیما شدم. اینجا جالبه و فعلا باحاله اما آدماش که میگن کلا باحال نیست. اینجایی که هستم گود تدوین خبره. اینجا ما با خبرنگارا سرو کار داریم. میان گزارشاشونو تدوین میکنیم و برای پخش، پشت سر هم به اصطلاح روی کنداکتور میبریم. بعضیهاش هم برای ارسال به تهران از طریق اینترنت ارسال میکنیم. اینجا با یه دستگاهی کار انجام میشه که خیلی سریع تر از کامپیوتره. اسمش دی افه... سیستم جالبی داره. همه ازش بیزارن ولی من نه. فعلا که جذابیت داره برام. به نوع تدوینی که باهاش انجام میشه میگن تدوین خطی. جالبه. منطق کار باهاش سادست. خیلی سریع میشه باهاش تدوین زد. اما بگزریم این از دستگاه که جون نداره بزارین از جوندارای اینجا بگم...

اولین نفر همکارم، آقای بلادی هست که تو شیفت من، (روزای زوج ماه) باهاشون هم شیفتم. حدود ۹ سال از من مسن ترن و خیلی شوخ طبع و با معرفت. هوای منو که خیلی دارن.

شنیده بودم که آدما اینجا آنچنان به قول ما گفتنی علیه السلام نیستن و باید مواظب باشی نمیدونم دینت رو نبازی. از غیبت و گناهای زبونی زیاد شنیده بودم. بنده خدا دختر عموم هم که چند سال پیش از من اینجا کار میکرده هم به همین دلایل از اینجا فراری شده بود. انسان به شدت خوب و با تقواییه. تو واقعه انفجار هم با مادرش (زن عموم) مجروح شد...

اما کاری که من کردم این بود: همون اول کار به هر کس که احساس میکردم میخوام خیلی باهاش سر کنم و آینده ای رو یا شاید عمری رو باهاش سپری کنم، یه آیت الکرسی خوندم و به قول مادر بزرگم بهش فوت کردم. و از خدا خواستم که خودش نزاره که این ارتباط سیاه بشه. این روزا که روابط بین آدما اینقدر تیره و تاره، به نظرم میاد من باید آیه الکرسی رو به جای خونه و ماشین، به این چیزا خوند و فرستاد.

البته یه دستور العمل دینی دیگه هم هست رعایتش رو به شما هم توصیه میکنم:

 اگر ۴ قل رو صبح قبل از خروج از منزل بخونی، به خواست خدا آبرو و شرف و عزتت در اون روز حفظ میشه حتی اگه انس و جن با هم بخوان باز هم نمیتونن به قول خودمون ضایعت کنن...

یا علی مددی با ما باشید با خبرایی که میشه...

 انشالله اگه نفسی بمونه، بیشتر مینویسم و چیزای با مزه اینجا رو براتون تعریف میکنم.